Begin 2026 begon met een witte wereld van sneeuw. De slee die ik jaren geleden voor mijn kinderen kocht en lang niet was gebruikt, kon weer uit het vet. Niet meer voor mijn eigen kinderen. Die zijn inmiddels te groot hiervoor, maar voor mijn kleinkinderen. Het voelde bijzonder om die slee opnieuw te gebruiken. Alsof een kleine traditie uit het verleden weer even kon worden doorgegeven. Want een winter met sneeuw is niet meer vanzelfsprekend. Net als de tijd en ruimte om tradities samen te blijven beleven.
Maar winter laat zich nooit maar van één kant zien. Achter die mooie witte deken schuilen ook andere verhalen. Mensen die moeite hebben om veilig de deur uit te komen. Gladde stoepen. Eenzaamheid die juist in donkere, koude dagen sterker kan voelen. De winter maakt niet alleen mooier wat er is, maar vergroot ook wat kwetsbaar is. En dan zijn vaste momenten van ontmoeting, samenkomen en naar elkaar omzien in een wijk zo belangrijk. En dat gebeurt in Meerzicht. Activiteiten blijven doorgaan en vrijwilligers en bewoners blijven zich inzetten. Juist omdat ze weten hoe belangrijk ontmoeting is. Juist als het koud en donker is. Die behoefte aan ontmoeting leeft ook breed in Meerzicht. Het voormalig kerkgebouw De Oase wordt zo’n plek. Een plek vóór en van alle bewoners. Een plek waar juist in gewone momenten het bijzondere ontstaat: een gesprek, een ontmoeting, het gevoel dat je er niet alleen voor staat.
Dat zijn de tradities van vandaag. Elkaar opzoeken en omzien naar elkaar. Niet altijd groot of zichtbaar, maar van grote waarde.
Terwijl we werken aan de toekomst van Meerzicht en vooruitkijken naar wat er komt, is het goed om stil te staan bij wat er nu al gebeurt. In het dagelijkse leven van de wijk. In mensen die naar elkaar omkijken.
Een wijk wordt niet alleen gemaakt met plannen en projecten, maar vooral met mensen die aandacht voor elkaar houden.
Mijn wens voor 2026: Tradities koesteren, oude en nieuwe, en ze doorgeven waar dat kan. Want niets daarvan is vanzelfsprekend en juist daarom is het zo belangrijk.
Misschien is dat wel wat sneeuw ons leert: hoe mooi het ook is, je redt het niet alleen. Je hebt elkaar nodig om overeind te blijven.
Met vriendelijke groet,
Wijkwethouder Véronique Frinking